Kot i fotel. Fotel i kot. Nierozłączna historia. Jedno bez drugiego nie funkcjonuje. Fotel bez kota jakiś taki niepełny, kot bez ...
W tym roku zamarzyła mi się czerwień na Święta. Po kilku latach dekorowania domu w najróżniejszej kolorystyce wracam do korzeni. Nie potrafię bowiem korzystać z czerwonych dodatków do wnętrz, gdy nie ma zimy. Czerwień kojarzy mi się nieodzownie ze Świętami i nie potrafię tego zmienić. I może to i dobrze, bo gdy czerwone akcenty nagle wiodą prym we wnętrzu, wygląda ono wyjątkowo. Nie trzeba bowiem dużo, aby czerwienią udekorować dom. Bynajmniej nie zamierzam wytapetować teraz salonu wszelkimi możliwymi ozdobami w tym soczystym kolorze. Wystarczą akcenty, tu poduszka, tam zawieszka... i już. Drobiazgi w postaci bombek zamiast wieszać na oślep posegregowałam kolorami i włożyłam do różnych pojemników. W ten sposób czerwony kolor, choć mocno przykuwający uwagę nie oszałamia, a dopełnia wnętrze naszego salonu.
Dawno już nie miałam czerwonych bombek na choince, dopiero w tym roku kupiliśmy parę sztuk, więc nasze drzewko też rumieńców dostanie;) Baaa już dostało!!! - dziś kupiliśmy piękny świerk, typowy, pospolity, ale dla nas jest wyjątkowy. I jak pięknie pachnie! Do tej pory kupowaliśmy jodły kaukaskie, które może i pięknie wyglądają, ale zapach nie ten sam. Nasz świerczek już stoi w salonie, dziś z dzieciakami go ubraliśmy i było razem fantastycznie. Wspólna zabawa, śpiewanie kolęd, śmiech i jeden cel: piękna choinka z naszych marzeń. Jeszcze Wam jej nie pokażę, nie zdążyłam cyknąć żadnego zdjęcia;) Dziś zapraszam na krótką rundkę po salonie, abyście obejrzeli co i jak do tej pory udekorowałam.
W tym roku zamarzyła mi się czerwień na Święta. Po kilku latach dekorowania domu w najróżniejszej kolorystyce wracam do korzeni. Nie po...
Marzy mi się biały puch na Święta. W ostatnich latach pogoda nie dopisała i śniegu poskąpiła w czasie, gdy go wszyscy wypatrywali. Póki co tegoroczne prognozy są obiecujące i być może doczekamy się białych Świąt:) Tymczasem biel i srebro wiedzie u nas prym w dekoracji kominka. Tak sobie wymyśliłam, aby lekko rozświetlić tą przestrzeń i dodać jej lekkiego blichtru w postaci kilku lśniących ozdób. Z uporem maniaka kolekcjonowałam kolejne ozdoby w bieli. Już nawet sama się sobie dziwiłam, że tylko biel i biel kupuję, ale teraz wiem, że to była słuszna decyzja. Podoba mi się takie ujednolicenie dekoracji, a w każdym szczególe można się rozkochać. W zeszłym roku na kominku królowały zielenie i brązy, w tym zdecydowanie zmniejszyłam ilość ozdób, aby podkreślić elegancję kominka. Myślę, że minimalistką to ja nie zostanę, ale i tak jest tego mniej, luźniej i... inaczej:)
Marzy mi się biały puch na Święta. W ostatnich latach pogoda nie dopisała i śniegu poskąpiła w czasie, gdy go wszyscy wypatrywali. Póki...
Pierwszy tydzień Adwentu minął jak pędzące renifery. Przynajmniej tak sobie wyobrażam chociażby znanego wszystkim Rudolfa, który w szaleńczym tempie goni przez świat, świecąc swym nosem to tu to tam. Jednym słowem tydzień minął mi... szybko;) Wzięłam na siebie trochę dodatkowych obowiązków, które sporo namieszały w moich planach. I tak, jakbym jechała na oklep tym biednym reniferem - goniłam przez ten zeszły tydzień jak szalona.
Dom powoli sprzątam i ozdabiam na Święta. Wyciągnęłam trochę ozdób, powiesiłam gdzieniegdzie lampki, uprałam zasłony, zamiotłam wszelkie zakamarki wypraszając pająki za próg. Na salonach zagościły dwa kalendarze adwentowe - jeden w formie stroika/wieńca adwentowego, o którym pisałam poprzednio, oraz nasz dobrze spisujący się kalendarz domek, który zrobiłam dwa lata temu.
Jedną ścianę w salonie oprószyłam śniegiem, jak to stwierdził mój synek:) To nic innego jak srebrzyste gwiazdki, podwieszone do sufitu na białej nitce. Gwizdki również są "starymi" ozdobami, które co roku aranżuję w inny sposób. Tu i tu możecie zobaczyć jak wyglądały wcześniej :) Do kuchni uszyłam nową roletę, w drobną szarą kratę. Przyznam się Wam, że ten grudniowy czas to jedyny moment, w którym ciągnie mnie do takich romantyczno-słitaśnych ozdób ;P
W kuchni znów się zaczerwieniło i ta czerwień powoli przenosi się na resztę otwartej przestrzeni. Parę poduszek kupionych okazyjnie, kilka drobiazgów w postaci malutkich aniołków, nowy renifer do kolekcji pędzących reniferów. Co roku po trosze dokupuję czy to bombki, czy drobiazgi i tak zasoby się powiększają. Może kiedyś będzie nas stać, aby dowolnie sobie żonglować świąteczną kolorystyką, na razie jest mini mix. Staram się, aby był mimo wszystko uporządkowany i nie sprawiał chaotycznego wrażenia. W tym roku stawiam na biel, czerwień i srebro.
 |
| Mistrz kamuflażu, czyli moja łepetyna w lustrze;P |
Czerwień pojawi się głównie w kuchni, gdzie zagościła piękna poinsecja (pierwsze zdjęcie u góry) w prezencie od Kasi z twojediy.pl w ramach akcji „Blogi rozkwitną poinsecją”. Moja kuchnia zdecydowanie rozkwitła, dziękuję Kasiu za piękną gwiazdkę na Gwiazdkę:D
To by było na tyle, dziś już muszę kończyć, bo mój renifer czeka, aż na niego znów wsiądę i pognam w kolejny tydzień prac. Zdradzę Wam, że szykuję dla Was wyjątkowe diy:) Mam nadzieję, że wyrobię się jeszcze przed świętami, dlatego pędzę, lecę! Wybaczcie za jakość zdjęć, wciąż poluję na nowy obiektyw do mojego aparatu, bo obecny coś szwankuje, jak tylko go kupię zrobię więcej "normalnych" zdjęć i zdecydowanie więcej zbliżeń;)
Ach i na koniec - wszystkich, którzy zdecydowali się wziąć udział w konkursie z Boschem - zapraszam po WYNIKI :)
Buziaki
Magda
Pierwszy tydzień Adwentu minął jak pędzące renifery. Przynajmniej tak sobie wyobrażam chociażby znanego wszystkim Rudolfa, który w szal...
Zaczynamy odliczanie. Dziś mamy pierwszą niedzielę Adwentu. Jak bardzo się cieszę! Wyciągnęłam już notes z rozpisanym w zeszłym roku planem organizacji Świąt. Przejrzałam przepisy i te wybrane będę przepisywać do mojego przepiśnika. Wczoraj, mając chwilkę wolnego czasu w ciągu dnia (co się nie zdarza zbyt często...), przyszykowałam nasz adwentowy świecznik. Nic nadzwyczajnego: szyszki, orzechy, gwiazdki z kokosa i oczywiście świece, owinięte laskami cynamonu. Nawet nie musiałam świec specjalnie jakoś montować na tacy, bo cynamon świetnie je stabilizuje.
Moja mama podarowała kilka dni temu swoim wnuczętom śliczne książeczki o magii Świąt Bożego Narodzenia. Od tej pory codziennie je czytamy, a dzieciaki ochoczo uczą się kolęd. Chciałabym zaszczepić w nich tą świąteczną magię, aby i one kiedyś mogły przekazać ją dalej. Nigdy bowiem nie jest za późno, aby rozpocząć coś i stworzyć własne domowe tradycje, które będziemy miło wspominać, a przede wszystkim celebrować.
Dziś taki szybki wpis, dziś bowiem rodzinnie leniuchujemy i zajadamy się... urodzinowym serniczkiem:) Wczoraj miałam urodzinki i powiem Wam, że piękny mi prezent zrobiliście! Wczoraj zauważyłam, że na moim blogu licznik wyświetleń przekroczył 1 MILION!!! Nawet nie wiecie jak się cieszę, bo nigdy nie śniło mi się, że tak się stanie. Pierwszy milion... czuję się jakbym w totka wygrała:D Co więcej, za chwilkę na Instagramie będzie Was już 4 tysiące, a Facebookowiczów jest grubo ponad 3,5 tysiąca! Powiem Wam szczerze, że wciąż się zastanawiam jak to się stało... I dziękuję. Bardzo dziękuję. Za Waszą obecność, za dobre słowo, za to że ze mną tu jesteście. Nie wiem jak moje blogowanie potoczy się dalej, ale jedno jest pewne - będzie je dyktowało to co do tej pory - samo życie ;)
Zaczynamy odliczanie. Dziś mamy pierwszą niedzielę Adwentu. Jak bardzo się cieszę! Wyciągnęłam już notes z rozpisanym w zeszłym roku pl...
To będzie pierwszy i ostatni post o jesieni, a konkretnie o dekoracjach jesiennych. Pierwszy, ponieważ jeszcze nie pisałam w tym roku o naszych dekoracjach na ten szaro-bury sezon, a ostatni gdyż za parę dni zimowe dekoracje będą wiodły prym. Nie spiszę się jednak z tymi zmianami, bo i czasu mam jak na lekarstwo. A żeby stworzyć zimową atmosferę, trzeba ją po prostu poczuć. Ja jeszcze jej nie czuję, za oknem raz pięknie, raz deszczowo i mgliście z wietrzyskiem co urywa głowy. Od kilku tygodni z resztą u nas w domu jak to jesienią... raz jedno małe chore, raz drugie. Jakby się umówili, że mama to na jesień nigdy nie odpocznie... Także z tej przyczyny jak i z kilku innych nie siliłam się na robienie specjalnych dekoracji, a to czym dekorowałam domek było tuż pod ręką. Przed Wami zatem przekrojowo - zdjęcia z różnych dni, z różnymi dekoracjami, wędrującymi po domu. Większość to dary natury: mech i szyszki z wypadu na grzyby, bukiecik z liści ułożony przez córcię, kasztany uzbierane po drodze z naszej przychodni, parę gałązek przytarganych ze spaceru. Do tego śliwki i orzechy, kilka dekoracyjnych dyń, kolorowe wrzosy, zapalone świece, domowe ciasto, wesoło skaczący ogień w kominku... I już można przetrwać ten jesienny czas;)
To będzie pierwszy i ostatni post o jesieni, a konkretnie o dekoracjach jesiennych. Pierwszy, ponieważ jeszcze nie pisałam w tym roku o...
Macie czasem problem z samo-tworzącym się bałaganem w Waszych domach? Jeśli macie dzieci to wiecie o czym mówię;) U mnie salon w ciągu kilku minut, z czystego i przyjemnego, zmienia się w bawialnię. Poduszki z kanap wędrują po pokoju, zmieniając się raz w domek, raz w kamienie nad rzeką, innym razem to leżanki do popołudniowej drzemki. Pół salonu przeznaczone jest na dziecięce zabawki i wiem, że tego nie zmienię. Nasze dzieci lubią z nami przebywać, a ich pokoje najczęściej stoją odłogiem. Nie wiem już kto lubi mieć kogo na oku, my ich, czy one nas;) Nie zamierzamy jednak na siłę ich wypychać do zabawy w swoich pokojach, kiedyś i tak do tego dorosną, a na drzwiach zawisną tabliczki ze znakiem ZAKAZ WSTĘPU... ;)
Macie czasem problem z samo-tworzącym się bałaganem w Waszych domach? Jeśli macie dzieci to wiecie o czym mówię;) U mnie salon w ciągu ...
Ta historia zaczyna się na moich ukochanych Mazurach. Upalne lato, ja i moja siostra jesteśmy na wakacjach na wsi. Wyjeżdżamy co roku, w to samo miejsce, śmiem twierdzić najpiękniejsze na Ziemi. To tam całymi dniami pływamy w jeziorze, to tam bawimy się w podchody z przyjaciółmi, robimy własne łuki, śpimy na sianie, jeździmy nad jezioro beczkowozem, a nocą podziwiamy rozgwieżdżone niebo. Wspaniałe wspomnienia, do których stale wracam i które zajmują dużą część mojego serca.
Niektóre z nich, choć lekko mgłą osnute, potrafią być nadal tak wyraźnie, że niemal czuć ich smak. Do dziś wyraźnie czuję ten jeden, wyjątkowy. To smak prawdziwego chleba, takiego na zakwasie, wypiekanego w prawdziwym piecu chlebowym przy kuchni kaflowej. Pamiętam jak wędrujemy z przyjaciółmi gdzieś po polnej drodze. Jest piękny, letni dzień, totalny gorąc, a my wcinamy solidnie wypieczony i jeszcze ciepły bochenek chleba. Kawałek po kawałku.
To właśnie wtedy zamarzyło mi się po raz pierwszy, aby i w moim domu pachniało chlebem.
Od kilku tygodni cudowny, lekko winny zapach zakwasu chlebowego unosi się w moim domu. Wieczorami nastawiam zaczyn, by kolejnego dnia zagnieść ciasto, a wieczorem cieszyć się pysznym, jeszcze ciepłym chlebkiem z chrupiącą skórką.
Powiem Wam, że cykorzyłam się strasznie, aby spróbować zrobić własny zakwas! I pewnie dlatego za pierwszym razem mi nie wyszedł. Nie poddałam się, w końcu skoro wykupiłam połowę zapasów mąki w sklepie, trzeba było wziąć się w garść i zacząć od nowa.
Zakwas robiłam z mąki żytniej i wody. Najłatwiej przygotować go z mąki typu 720 oraz przegotowanej i ostudzonej wody lub wody mineralnej, przykrywając i odstawiając w ciepłe miejsce, w kolejnych dniach go dokarmiając. Za pierwszym razem porwałam się na wykonanie zakwasu z mąki żytniej razowej i nie wyszedł. Był "za ciężki", było mu za zimno i zamiast rosnąć... spleśniał. Przesiałam mąkę z otrębów i na tak przygotowanej zaczęłam od początku. Tym razem postawiłam go przy kominku, gdzie było około 26-27 stopni i pięknie zaczął pracować. Przepis na zakwas znalazłam w książce "O chlebie" Elizy Mórawskiej, której kupienie było pierwszym impulsem do zrobienia własnego chlebka właśnie teraz. Jednak, pomimo tego, że autorka podaje w dość przystępny sposób wszelkie przepisy i opowiada o pieczeniu chleba, czułam się niepewnie i musiałam jeszcze poczytać w internecie o co chodzi z tym zakwasem. Ale jak to internet, każdy ma swój pomysł i znajdź tu człowieku ten najlepszy...
 |
| Mój pierwszy chleb na zakwasie:) |
Cytować książki nie będę, natomiast jak się okazało, autorka prowadzi także bloga dedykowanego właśnie pieczeniu chleba. Wiele godzin spędziłam wertując jego wirtualne kartki, czytając komentarze i szukając odpowiedzi na swoje problemy. Nie na wszystkie znalazłam odpowiedź, ale poczułam się na tyle pewnie, aby bez popełniania błędów ruszyć z tematem. Dla mnie sama książka to jakby dodatek do bloga, niestety bez jego przeczytania nie dowiedziałabym się, że np. ciasto z kilograma mąki należy podzielić na dwie keksówki, a nie pakować do jednej, czego w książce nie było napisane:/ Na blogu znajdziecie także przepis na zakwas. Nie będę go tutaj cytować jest za długi;P Ale nie przerażajcie się, to nic innego jak mąka, woda, zamieszać, przykryć, zostawić i tak przez parę dni...;)
Najtrudniejszy pierwszy krok. Zakwas już zrobiłam, teraz dopiero zaczęła się zabawa! Postanowiłam zacząć od najprostszych chlebków, pieczonych w keksówkach. Z ciastem nie było problemu, wystarczyło poznać dwie najważniejsze zasady. Ciasto z mąki żytniej wyrabiamy krótko, dosłownie kilka minut. Ciasto z mąki pszennej wyrabiamy dłużej, aby w mące uwolnić gluten. Swoje chlebki wyrabiam mikserem z końcówką typu hak na najwolniejszych obrotach. Bez niego w sumie nie wyobrażam sobie łatwego wyrabiania ciasta. Ciasto z mąki żytniej wyrabiam około 5-6 minut, ciasto mieszane 7-8, ciasto pszenne do 10 mintut, aby było gładkie i sprężyste.
Keksówki można wysmarować olejem i oprószyć otrębami itp. albo użyć papieru do pieczenia. Ja zawsze używałam oleju i wychodziło super. Chlebki wstawiamy zawsze do mocno nagrzanego piekarnika, w zależności od przepisu dodajemy kostek lodu na jego spód (aby zaparować piekarnik), albo spryskujemy wodą ścianki. Chlebki piekę na ustawieniu góra/dół i środkowym poziomie. Zawsze. Na początku stawiałam na niższym poziomie i przez to nie wyrastały tak ładnie. Miałam spory problem z dogadaniem się z moim piekarnikiem, bo nie dość, że nie mam do niego instrukcji (nasz dom kupiliśmy z wyposażeniem kuchennym agd, do których instrukcji brak...) to jeszcze drzwiczki się nie domykają... Ale jak widać na załączonych zdjęciach - dogadać się w końcu dogadałam i to nawet nieźle;)
Po kilku chlebkach z kaksówki przyszła pora kolejny krok. Zamarzył mi się taki piękny bochenek, z chrupiącą skórką, wyglądem przypominający te ze sklepu. Kupiłam koszyk do wyrastania chleba (na zdjęciu powyżej ten jasny, bambusowy), wyrobiłam ciasto i okazało się, że jeden koszyczek to za mało. Z czeluści szafek wyciągnęłam stary koszyk, który dziwnym trafem zostawiłam, bo wydawało mi się, że się kiedyś przyda. I nie myliłam się. Wyłożyłam go ściereczką, obsypałam mąką i włożyłam jako tako uformowane ciasto. Wyrosło, ach pięknie wyrosło, a przy pieczeniu jeden chlebek nawet fantazyjnie pękł. Jak się okazało - już po upieczeniu - zbyt hojnie obsypałam koszyki i bochenki wyszły białe jak śniegiem obsypane;P Cóż, człowiek się uczy na błędach.
 |
| Moje pierwsze bochenki z koszyczków. |
Jednak czułam, że dalej coś robię nie tak. Poszperałam znów w internetach i znalazłam informację o składaniu ciasta, aby ładnie się formowało i nie pękało na wierzchu. Moja metoda zawijania ciasta pod spód, tak jak się robi ciasto na pizzę nie była skuteczna. Okazało się, że tuż przed finalnym ułożeniem ciasta w koszyczku należy je odpowiednio złożyć, zawijając brzegi do środka, rozpłaszczając i znów zawijając. Tutaj znalazłam świetną instrukcję, która pomogła mi pójść krok dalej, a tu dowiedziałam się wielu cennych informacji na temat wyrastania i formowania chleba.
Kolejna niezwykle ważna rzecz w przypadku pieczenia takiego "gołego" chlebka, to odpowiednie nagrzanie piekarnika i blachy, na której będziemy piec. Piekarnik nagrzewam od razu z blachą, około 40 min, czyli tyle ile przeciętnie zajmuje ostatnie wyrastanie chlebków, które piekę. Zauważyłam, że delikatne przekładanie chleba na taką gorącą blachę deje lepsze rezultaty i chlebek ładnie się unosi.
 |
| Chlebek w trakcie finalnego wyrastania w koszyczku i gotowy bochenek:) |
Moja przygoda z domowym chlebem wciąż trwa i wciąż daje mi wiele satysfakcji. Szukam stale ciekawych przepisów, próbuję te same i zawsze chleb wychodzi... inny:) Taka już jego natura, że nigdy nie będzie taki sam, ale zawsze oczaruje nas smakiem. Co dwa - trzy dni piekę nowe chlebki i jak na razie tylko dwa razy przez okres półtora miesiąca wspomagałam się pieczywem ze sklepu. I wiecie co Wam powiem? Domowe chleby są najlepsze, bez porównania!
A Wy pieczecie własne chlebki? Wiem z mojego instagrama, że wiele osób jest zadowolonych i nie wyobraża sobie już innego chleba. Jeśli macie sprawdzone przepisy, albo inne rady dla mnie, czyli początkującego piekarza;) z chęcią przyjmę każdą, nawet najdrobniejszą podpowiedź! :)))
Buziaki
Magda
Ta historia zaczyna się na moich ukochanych Mazurach. Upalne lato, ja i moja siostra jesteśmy na wakacjach na wsi. Wyjeżdżamy co roku, w to...
Wiecie jaka jest moja ulubiona pora dnia? To oczywiście wieczór. Bardzo lubię nasz dom za to jak zmienia się po zmroku. Zazwyczaj nie robię zdjęć w tym czasie, bo ciężko oddać klimat wieczornych świateł i całego uroku, który im towarzyszy. Skusiłam się jednak i dziś Was zapraszam na "salony";)
Wieczorami, gdy na dworze robi się coraz ciemniej w każdym domu rozbłyskują światła. Pamiętacie jak bardzo zależało mi podczas zeszłorocznego remontu, aby zmienić górne oświetlenie i rozprowadzić sporo nowych punktów? Nie jeden nasz gość pukał się w czoło, zastanawiając się po co nam tyle kabli z sufitu. Przestrzeń salonu nie jest jakaś ogromna. To około 30m2, na których mamy zorganizowane kilka stref: wypoczynkową, jadalnianą, kominkową. Do każdej przypisane jest inne oświetlenie w postaci zwisów jak i rozproszonego światła dekoracyjnego. I myli się ten, kto uważa, że jedna - dwie lampy wystarczą na taką przestrzeń. Nie mamy tu żadnych lampek stojących, ponieważ nie potrzebujemy. Gdy dzieci bawią się na podłodze przed kominkiem, zapalamy inne lampy niż gdy siedzimy przy stoliku kawowym, grając w gry czy czytając książki. A wieczorem? Och, wieczorem jest wspaniale zapalić dekoracyjne podświetlenie kominka lub białych cegiełek i już romantyczny klimat się tworzy;) Nagle, cały pokój w stonowanych szarościach, bieli i czerni, nabiera rumieńców.
Jakby było mi mało światła zamarzyłam sobie duże latarenki. Długo szukałam, nie chcąc wydawać fortuny na kolejne duperele;) Te zakupiłam po okazyjnych cenach - były używane, nawet dość mocno. Umyłam je tylko i już cieszę oko. Zastanawiam się co z nimi zrobić dalej, przemalować je na jakiś kolor (czarny? srebrny?) czy może zostawić? Niby pasują, ale i tak muszę je odnowić w jakiś sposób, za bardzo są sfatygowane, pordzewiałe w kilku miejscach, a w jednej brakuje nawet szybki;P
Na stoliku jesienna dekoracja z wianka, który zrobiłam jakiś czas temu po przeprowadzeniu ogrodowych porządków:)
W chłodniejsze jesienne dni koniecznie rozpalamy w kominku. Sezon u nas już na dobre rozpoczęty, mniej więcej co drugi dzień płomień radośnie sobie tańcuje i wieczorami w domu robi się jeszcze przytulniej. To nasz drugi kominkowy sezon grzewczy i wbrew obiegowej opinii, że przestanie nam się chcieć w nim rozpalać, chyba jeszcze bardziej to lubimy. I gdzie ten brud, i sadza, i ten syf cały, ja się pytam? Wiadomo, że coś tam zawsze się sypnie z kominka, coś niecoś z rzadka wypadnie, ale dla tego ciepła wszechogarniającego domek, dla tej możliwości połażenia niemal w krótkich spodenkach po domu na jesień i zimę, warto! O klimacie kominka nie wspominam;)
Pojawił się też u nas nowy "kosz" na drewno. Zupełny przypadek sprawił, że zadzwoniła do mnie jedna dobra duszyczka z super propozycją;) Pomysł przygarnięcia jakiegoś nosidła przypadł mi do gustu, ale po chwili nastąpiło zwątpienie - a po co mi kolejny kosz?? Przerobiłam już dwa i każdy w miarę dawał radę. Pierwszy z nich - doniczka... z trawy morskiej - nie był dla mnie jednak zbyt wygodny do noszenia. Drugi dostaliśmy wraz z zakupionym na zimę drewnem - był to zwykły kosz wiklinowy. Sypało się z niego, więc postanowiłam doszyć mu ubranko i nosić w nim wysuszone pranie. Już nie oddam go pod drewno:) Jak to mówią - do trzech razy sztuka. Przewertowałam poleconą stronę Casa et Hortus i wybrałam matę z filcu syntetycznego. Daleko do naszej drewutni nie mamy, ale kręgosłupa i tak lepiej nie nadwyrężać. Tu wystarczy, że wyjmę matę ze stelaża i mogę szybko skoczyć po kilka sztuk drewna, nosząc ją jak torebkę. Zimą też nie będę zmuszona kłaść jej na mokrym śniegu, dzięki temu zaoszczędzę sobie sprzątania mokrych plam na podłodze:) Powiem Wam, że obawiałam się czy się nie będzie strzępić od szorstkiego drewna, ale nic takiego się nie dzieje. Filc jest sztywny więc łatwo się układa na stelażu, nie marszczy się. I w dodatku wpisał się w nasz salon idealnie:)
Przed nami weekend pełen zadumy, rodzinnych spotkań i wspomnień. Niezależnie od tego, w jaki sposób będziecie go spędzać, życzę Wam spokoju, ciszy i refleksji podczas zapalania symbolicznej świeczki.
Do zobaczenia niebawem:)
Magda
Co gdzie kupić?
- latarenki - "targ" staroci na fb;)
- biała lampa nad stolikiem kawowym - Nowodvorski
- lampy nad stołem w jadalni - Nowodvorski
- lampy nastropowe - Philips
- mata do noszenia drewna - Casa et Hortus
Wiecie jaka jest moja ulubiona pora dnia? To oczywiście wieczór. Bardzo lubię nasz dom za to jak zmienia się po zmroku. Zazwyczaj nie r...
Parę dni temu dostałam ważnego dla mnie maila. Nie był to ani mail z jakąś super-hiper-akcją-promocyjno-reklamowo-wysoko-budżetową, ani kolejny typu oferta promocyjna, zareklamuj mnie za friko, w końcu jesteś blogerem. Nic w tym stylu. Nie był to też mail z zapytaniem o projekt, poradę, dywan czy kafelki w mojej kuchni:P Nie były to też informacje z przedszkola moich pociech, ani rachunki bankowe, czy inne różności wszelakie. Ten mail był zupełnie zwyczajny, a jednak był niezwykle dla mnie ważny.
Często dostaję od Was maile, to fakt. Piszecie na wstępie, że pewnie dostaję ich tysiące (to nie prawda!!!) i ten, od Was, na pewno nie będzie miał dla mnie szczególnego znaczenia. Och, jak bardzo się mylicie!! Każdy list, każde słowo, komentarz tu na blogu, instagramie czy fb, jest dla mnie szczególny. Ja nigdy, przenigdy nie spodziewałam się, że w ogóle ten blog będzie dla Was tak ważny! Więc skoro Wy znajdujecie dla mnie chwilę, aby wpaść, poczytać, a do tego czasem skomentować, to ma to dla mnie ogromne znaczenie! Nie chciałabym być dla Was niedostępna. Jakkolwiek sobie mnie wyobrażacie, nie stawiajcie przede mną szklanej ściany. Jestem zwykłą dziewczyną (za chwilkę już po 30-tce...gulp), nie czuję się wyjątkowa, a tym bardziej nie zamierzam zadzierać nosa;)
Nie znałam bloga Idy wcześniej. Niestety mało mam teraz czasu na podczytywanie co słychać na innych blogach, co pewnie zauważyły te osoby, u których bywałam częstym gościem. Mam nadzieję, że mi to wybaczycie, staram się nadrabiać zaległości. Ale wracając do tematu. Weszłam na bloga Idy i niemal do północy siedziałam zaczytana. Pomimo tego, że różni nas tak wiele, łączy nas jedno - podobny gust wnętrzarski:) (nooo i parę innych rzeczy;). Ido, dziękuję Ci, że tu do mnie wpadasz, że sprawia Ci przyjemność przebywanie na tym moim kawałku blogowego świata.
Dlatego też, choć nie wiem czy powinnam - nagroda Liebster Blog Award to wyróżnienie dla młodych blogów, mój się już chyba nie zalicza ;)- zwyczajnie odpowiem na zadane pytania.
lubię! Zaczęłam i nie mogę przestać;) Nawet, gdy czasem mam chwile przestoju, gorsze dni itd. lubię tu zaglądać, bo daje mi to motywacje do działania. Można przesiedzieć cały dzień z założonymi rękoma, można też zebrać się w sobie i żyć pełnią życia. Gdy czasem o tym zapominam... wchodzę na blog i wiem już co dalej mam zrobić;)
2. Gdy miałaś naście lat Twoim guru i autorytetem była/był …
2. Gdy miałaś naście lat Twoim guru i autorytetem była/był …
Kurcze, naście lat? Kiedy to było... ;) Nie mogę wskazać jednej jedynej osoby - od wielu "brałam" to co najlepsze i starałam się zatrzymywać to w sobie.
3. Jak tamta fascynacja ma się do dziś, gdy masz dziesiąt lat? Dziesiąt?? jeszcze dzieści;P
3. Jak tamta fascynacja ma się do dziś, gdy masz dziesiąt lat? Dziesiąt?? jeszcze dzieści;P
Zmieniałam się ja, zmieniały się moje autorytety. O wszystkich myślę z nutką nostalgii.
4. Z nieba spadło Ci 10 tyś. zł , ale możesz je wydać tylko na siebie. I co zrobisz?
Ło matko. Pojadę na Mazury, w totalną dzicz, o tym teraz marzę. Posłucham ciszy, pójdę nad jezioro, przejdę się po moim ukochanym lesie. A potem zacznę żebrać u lokalnych aby odsprzedali mi jakąś działkę za bezcen;P Jak coś zostanie z tych 10 tyś. kupię dziecięce ubranka, nie umiem inaczej;P5. W codzienności nie mogłabym obyć się bez …
moich dzieci i herbaty :D
6. A na emeryturze to chciałabym …
mieszkać na Mazurach i mieć własną przystań:))
7. Jak książka to z gatunku …
kiedyś horror (Koontz i te sprawy;), teraz albo... kulinarne albo o słonecznej Toskanii, winnicach i niespiesznym życiu na wsi:))
8. Czasem mi wstyd, ale do łez wzrusza mnie …
Macierzyństwo zmienia. Potrafię wzruszyć się nawet na reklamie allegro o domu. Jak nic widzę swoją rodzinkę, moje małe urwisy, wstrętnego kota drapiącego meble. Fajny klimat ma ta reklama... no i wzruszyłam się! grrr;)
9. Są przedmioty, które kojarzą się z dzieciństwem. Dla mnie to …
Moje dzieciństwo to lata 90-te. Moim dzieciom będę kiedyś opowiadać jak to mama miała magnetofon na kasety i wielki komputer commodore, z moją ulubioną grą Giana Sisters. Nie uwierzą :)
10. „Każdy ma jakiegoś bzika, każdy jakieś hobby ma..” Masz takiego bzika na jakimś (albo czyimś) punkcie?
Mam bzika na punkcie wielu rzeczy, które dobrze znacie z bloga: majsterkowanie, szycie, dekorowanie. Cały blog to mój bzik;)
11. Każdy ma jakiś talent. Ty masz w darze od natury …
To że plastyczne talenty jakieś tam mam, to już wiecie;) Nie wiecie zapewne, że bardzo lubię śpiewać, zdawałam jako dziecko do szkoły muzycznej. Lubię też tańczyć, w trakcie studiów zaliczyłam kilka kursów: salsy, electro dance i tańca irlandzkiego, wszystko w jednym czasie i bardzo lubiłam każdy z nich:D Teraz śpiewam dzieciom na dobranoc, tańczę w kółeczku do "stary niedźwiedź mocno śpi", a "sztuka" pozostała jak zawsze nr.1 :)
Tymczasem zmykam spać. Mój mąż wyjechał, więc czeka mnie kolejna noc ze śpiącymi skrzatami w moim łóżku. Wczoraj ten najmłodszy tak się wiercił, że pół nocy nie mogłam zmrużyć oczu...
Dużo się u nas ostatnio dzieje, czuję że blog trochę na tym obrywa, ale cóż - życie się toczy swoimi torami, nie można go wstrzymać w żaden sposób;) Postaram się posegregować zdjęcia, które ostatnio namiętnie robię (niestety telefonem) i skrobnąć parę słów. Dziś tylko kilka na szybko wybranych.
Do następnego.
Magda
EDIT> Ponieważ wczoraj pisałam późno posta zupełnie zapomniałam o kolejnych nominacjach. Jeśli macie ochotę serdecznie Was zapraszam do odpowiedzi na te same pytania, możecie pisać w komentarzach pod postem, albo u siebie na blogach. Dowiedzmy się o sobie trochę więcej:D Miłego dnia!
4. Z nieba spadło Ci 10 tyś. zł , ale możesz je wydać tylko na siebie. I co zrobisz?
Ło matko. Pojadę na Mazury, w totalną dzicz, o tym teraz marzę. Posłucham ciszy, pójdę nad jezioro, przejdę się po moim ukochanym lesie. A potem zacznę żebrać u lokalnych aby odsprzedali mi jakąś działkę za bezcen;P Jak coś zostanie z tych 10 tyś. kupię dziecięce ubranka, nie umiem inaczej;P5. W codzienności nie mogłabym obyć się bez …
moich dzieci i herbaty :D
6. A na emeryturze to chciałabym …
mieszkać na Mazurach i mieć własną przystań:))
7. Jak książka to z gatunku …
kiedyś horror (Koontz i te sprawy;), teraz albo... kulinarne albo o słonecznej Toskanii, winnicach i niespiesznym życiu na wsi:))
8. Czasem mi wstyd, ale do łez wzrusza mnie …
Macierzyństwo zmienia. Potrafię wzruszyć się nawet na reklamie allegro o domu. Jak nic widzę swoją rodzinkę, moje małe urwisy, wstrętnego kota drapiącego meble. Fajny klimat ma ta reklama... no i wzruszyłam się! grrr;)
9. Są przedmioty, które kojarzą się z dzieciństwem. Dla mnie to …
Moje dzieciństwo to lata 90-te. Moim dzieciom będę kiedyś opowiadać jak to mama miała magnetofon na kasety i wielki komputer commodore, z moją ulubioną grą Giana Sisters. Nie uwierzą :)
10. „Każdy ma jakiegoś bzika, każdy jakieś hobby ma..” Masz takiego bzika na jakimś (albo czyimś) punkcie?
Mam bzika na punkcie wielu rzeczy, które dobrze znacie z bloga: majsterkowanie, szycie, dekorowanie. Cały blog to mój bzik;)
11. Każdy ma jakiś talent. Ty masz w darze od natury …
To że plastyczne talenty jakieś tam mam, to już wiecie;) Nie wiecie zapewne, że bardzo lubię śpiewać, zdawałam jako dziecko do szkoły muzycznej. Lubię też tańczyć, w trakcie studiów zaliczyłam kilka kursów: salsy, electro dance i tańca irlandzkiego, wszystko w jednym czasie i bardzo lubiłam każdy z nich:D Teraz śpiewam dzieciom na dobranoc, tańczę w kółeczku do "stary niedźwiedź mocno śpi", a "sztuka" pozostała jak zawsze nr.1 :)
Tymczasem zmykam spać. Mój mąż wyjechał, więc czeka mnie kolejna noc ze śpiącymi skrzatami w moim łóżku. Wczoraj ten najmłodszy tak się wiercił, że pół nocy nie mogłam zmrużyć oczu...
Dużo się u nas ostatnio dzieje, czuję że blog trochę na tym obrywa, ale cóż - życie się toczy swoimi torami, nie można go wstrzymać w żaden sposób;) Postaram się posegregować zdjęcia, które ostatnio namiętnie robię (niestety telefonem) i skrobnąć parę słów. Dziś tylko kilka na szybko wybranych.
Do następnego.
Magda
EDIT> Ponieważ wczoraj pisałam późno posta zupełnie zapomniałam o kolejnych nominacjach. Jeśli macie ochotę serdecznie Was zapraszam do odpowiedzi na te same pytania, możecie pisać w komentarzach pod postem, albo u siebie na blogach. Dowiedzmy się o sobie trochę więcej:D Miłego dnia!
Parę dni temu dostałam ważnego dla mnie maila. Nie był to ani mail z jakąś super-hiper-akcją-promocyjno-reklamowo-wysoko-budżetową, ani...
